Nog even een knuffel voor Beau

Nog even een knuffel voor Divino
Ik zal jullie missen

We zijn bij het Elkerliek ziekenhuis

                  Nog even een buisje bloed prikken           Zenuwen ? uh ja

Ik ben er klaar voor AHUM

Lief he ?

Na de operatie

 De nieuwe knie

Leuk gedaan Baasje deze foto

Mooie metalen ritssluiting

Wat een schatten

Ja ja, lopen moet je al heel snel.

Wanneer kom je weer thuis vrouwtje ?

Eindelijk weer naar mijn hondjes

Helemaal dol ondanks de vreemde krukken

Beau was niet bij mijn been weg te duwen.
Ze moest en zou het besnuffelen.
 En ik kreeg een likje erop, lief he

Fijn weer thuis, bij man en hondjes

Weer in mijn armen

Mijn allerliefste schatten

Zo vallen ze samen in slaap

Baasje heeft het maar druk, schoonmaken, koken, wassen,
voor mij alles doen, en voor de hondjes.

Er komt visite

Mijn twee zonen, Dave en Michael

van de buurvrouw kreeg ik een mooie bos bloemen

Ma, het is weer tijd om naar Purmerend te gaan.
Dag zoons, lief dat jullie zijn geweest.

Met de dag groeien de bloeduitstortingen,
ook is mijn enkel nu dik, nou eigenlijk is nu mijn hele been erg dik.

Even lekker buiten oefenen met lopen

Beau en Divino weer helemaal gelukkig

Lekker spelen

Divino volgt mij overal

Dinsdag 21 juli ging ik naar het ziekenhuis.
S 'morgens om half 8 werd ik verwacht en om 5 over 8 werd ik naar de operatiekamer gereden.
Daar kreeg ik een ruggenprik. De operatie duurde een uur en 35 minuten.
Ik heb ze goed horen kloppen en boren hahahahah.
Rond 13.00 uur was ik weer op mijn kamer. En meteen Jeroen gebeld.
De hele middag geen gevoel in mijn benen. Ik lag aan een morfine pomp.
Dus als het gevoel terug was, kon de morfine zijn werk doen, met de nodige pijnstillers.
Ik voelde mij de rest van de dag wel redelijk.
Dag 2 was minder, ik was misselijk en kon dus niks eten, en alles rook heel sterk Bahhh.
De nachten POEHHH die waren echt lang, totaal niet geslapen.
Dag 3 nog steeds niet lekker, moe en misselijk voelde me ziek. S 'middags bezoek,
gehad van Jeroen zijn moeder en broer. En s ávonds kwam mijn lieve vriendin An.
Het was jammer dat ik mij zo ziek voelde.
Had inmiddels de fysiotherapeut op bezoek gehad,
 die had wat oefeningen uit gelegd. Je knie moet 90 graden buigen.
Ook moest ik met een looprekje lopen.
Die nacht kreeg ik het kwaad, ik wilde naar huis, miste de hondjes heel erg.
Mijn bed stond bij het raam, de hele nacht keek ik naar buiten en tegen de ochtend.
Het was net licht aan het worden, zag ik Jeroen en de hondjes aan komen lopen.
Vergat mijn krukken, stapte uit bed deed het raam open en riep Beau en Divino.
Alle twee keken ze omhoog ik lag op de eerste verdieping, en ze zagen mij.
Ik huilen en Divino huilde ook toen hij me zag, en Beau begreep niet,
dat ze niet naar mij toe kon. Wat een fijne verrassing maar wel emotioneel.
Dag 4 moest ik met krukken lopen en de trap op en af.
  Ook kon ik mijn knie goed buigen en strekken.
Dus ik mocht naar huis, HOERA meteen Jeroen gebeld.
Alles ingepakt en hup naar mijn hondenkinderen.
Ik ben blij dat ik weer thuis ben.
Maandag begin ik met fysiotherapie in het ziekenhuis,
 2 keer per week een uur en dat 3 maanden langgggggg POEHHhhh.
Maar dan loop ik na jaren weer pijn vrij HOERA !!!!!!